قصیده واره ی خورشیدِ در سایه

برای سربازان گمنام امام عصر (عج)

این آب های روشن از کوه جاری
از قلّه می گویند و حُسن هم جواری

آیینه ی یک جلوه از این جلوه زارند
هستند اما منصه ی "کامل عیاری"

از صبح صادق سیرتان با ما بگویند
با صورت لبریز از شب زنده داری

بار امانت را به روی شانه دارند
باری که مجنون را کشاند در صحاری

یاد سپاه مخفی آنان می افتم
رد می شود از شهر تا باد بهاری

گمنامی پیداترین ها را ببینید
1 در 1 همین هایند، آری

تنها صدف های سکوت اینگونه دارند
در عمق اقیانوس مرواریدکاری

تا هست باقی، نیست ردی از زمستان
باری نبیند باغ ما بی برگ و باری

ای شب چه می پویی که خواهانی ندارد
در سرزمین چشمه های نور، تاری

دست خدا باز است، دست عبد او نیز
از پشت و روی پرده می آید به یاری

آن دست هایی که چنان باران بپاشند
بر خاک میهن دانه ی امّیدواری

این رودهای شیعه، این دلواپسانند
از چشمه ی "الجار ثم الدار" جاری

از پرده تا بیرون نیفتد راز، کردند
واژه به واژه جمله ها را کُد گذاری

بر صخره ی صعب العبور راه دریا
مثل زلال چشمه سارانند ساری

بر شیهه ی ناگاه سفّاکان لگامند
بر گُرده های مردم آزاران، عماری

وارسته اند از خود که فارغ بال دارند
در هر نفس اوجی به سوی رستگاری

شکرانه ی امنیت این خاک کردند
خود را چنان پروانه وقف جانثاری

شاعر! به یُمن دیده ی بی خواب آنهاست
سر را اگر راحت به بالش می گذاری
#مهرداد_مهرابی
فروردین۱۴۰۰