مثنوی غزل "کوه"

برای حماسه ملت غیور ایران در جنگ با اسرائیل

از کینه‌ها گلوله گلوله که پر شدند
احیاگران شام سیاه ترور شدند
کشتند سروهای روان را یکی یکی
آن رودهای در جریان را یکی یکی
غافل از اینکه رود نمی افتد از مسیر
سرچشمه ی وجود نمی افتد از مسیر
آن شب به هر طریق رها بارها دریغ
سویی نداشت دیده ی رادارها دریغ
ناگاه در خلال همین اختلال‌ها
در گرگ و میش شیر شدند این شغال‌ها
برخاستند روی هوا ریزگردها
ساماندهی شدند برای نبردها
پس پشّه های کنترل از راه دورشان
برخاستند و کند پدافند گورشان
آن خائنین زیر مگس‌کش شتک شده!
از این جهان به مرگ مفاجات دک شده!
این حمله در قواره‌ی سُمّ ستم نبود
با خلق خودفروخته دشمن کمک شده
با چشم های چابک مردم رصد شدند
رادارهای غائله گیرم که هک شده
ایران مگر نه اینکه به ریزش نیاز داشت
این خاک پاک ماست که اینک الک شده
ایران مگر نه اینکه به رویش نیاز داشت
اینک پر از شکوفه پر از شاپرک شده
قومی که یادشان وسط این مصاف تلخ
بر زخم های ملت ایران نمک شده
یارب گواه باش که دل های این گروه
با قتل‌عام مردم ایران خنک شده
یارب گواه باش که دامان این گروه
با خون پاک مردم آزاده لک شده
قومی که بین حلقه ی بی غیرتان دهر
در بی رگی نگین شده، سنگ محک شده
نام و نشان تک تک این لکه‌های ننگ
بر صفحه و صحیفه ی تاریخ حک شده
قومی که بین میهن و آوازه و رفاه
ناموس را نخواسته و دو به شک شده
ناموس را نخواسته و بی شرف شدند
در وادی تباه توهم تلف شدند
کوتاهی نظر صفت این قبیله بود
پروازشان به وسعت پرهای پیله بود
خاک وطن تیمم هر بی وضو مباد
این چشمه دست مایه‌ی بی آبرو مباد
هرگز مباد خاک وطن را گسستگی
بازیچه‌ی دو دستگی و چند دستگی
این آب و خاک مامن و کشتی نوح ماست
این پرچم سه رنگ دل و جان و روح ماست
این رو هنوز روی مماشات و نرمی است
این بیست موج حمله فقط دست گرمی است
صخره به سُخره پاسخ امواج داده است
رستم مگر به دیو و ددان باج داده است؟
موجی حریف مردم دریانورد نیست
این آن حکومتی ست که قائم به فرد نیست
این آن حکومتی ست که قائم به قائم است
این آن حکومتی ست که خود از علائم است
دامان موش‌ها همه از ترس تر شود
مانده هنوز گربه‌ی ما جلوه‌گر شود
ایران هنوز جلوه‌ی بی‌حد نکرده است
در این نبرد حمله‌ی ممتد نکرده است
در آسمان منطقه شق‌القمر کند
سیدعلی خامنه ای لب که تر کند
آن سیّدی که ارث ز اجداد برده است
لب وا کند اگر همه را باد برده است
دیدند در برابرمان ناتوان شدند
نقاله‌ی کشیدن خط و نشان شدند
غافل از اینکه کوه کمر خم نمی‌کند
این شوکت و شکوه کمر خم نمی‌کند
بر روی کوه سایه ی کرکس نماندنی ست
در پیش پای رود قسم! خس نماندنی ست
در روز جاری اگر چه غائله آرام‌تر شده است
دشمن به لطف ترکه‌ی حق رام‌تر شده است
اما هنوز هم جگرم شعله می‌کشد
چون شمع پای تا به سرم شعله می‌کشد
از خاطرم هنوز تلاطم نرفته است
اجساد پاره پاره‌ی مردم نرفته است
می پیچد این لهیب در آب و گلم هنوز
انگیزه ی ترامپ کشی در دلم هنوز
ای دل غمین مباش اگر خامُشی کنیم
زود است آن دمی که دمان سگ‌کشی کنیم
#مهرداد_مهرابی
مرداد۱۴۰۴