قصیده واره ی پدر

برای امیرالمومنین سلام‌الله علیه بار بهار بر سر دوش بلند توست پلکی بزن شکفتن این چشمه بند توست باب‌الهدی روایتی از پلک‌های تو‌ حبل‌المتین حکایت زلف کمند توست‌ اخمت خمیرمایه‌ی تلخاب‌های نار نوش‌آب کوثر آینه‌ی نوشخند توست دودی معطر آمد و شد آسمان پدید خورشید بذر شعله‌وری در سپند توست هر فکر طرفه‌ای ز خرد زاده می‌شود در زیر دین مذهب اندیشمند توست در عرش و فرش غیر خداوند ذوالجلال بر هر کسی که می‌نگرم مستمند توست آن آستان که در گذر قرن‌ها هنوز دارد دوام بارگه