قصیده واره ی صلابت برای سید شهیدان جبهه ی مقاومت؛ شهید سیدحسن نصراللهجان دوباره ای تو جهانم رااین زندگانی گذرانم راخشکیده بود طبع غزل جوشماز نو رقم زدی جریانم رامی خوانمت دوباره و می شویمگویی که با گلاب دهانم راجز سلسله جبال نمی بینمیادت صلابت است جهانم راجز تو به هر خطابه می اندیشمسرکوب می کند هیجانم راچون خطبه های خویش حماسی کناین بیت های مرثیه خوانم راهر شب به یاد رفتن جانکاهتآماده می کنم چمدانم راای کاش می گرفت شبی ای گلهشتاد تُن گلوله نشانم راای کاش در رکاب تو می مردمدنیا به کف گرفته عنادامه مطلب

غزل واره ی مهر برای حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیهابتاب بر منِ بی تاب بی کرانگی ات راچقدر تشنه ام ای مهر مادرانگی ات راو خلق کرده خدا هر چه را، به عشق تو کرده استکه آشکار کند ساحت یگانگی ات رامدینه پای تو را ای غزل به مرثیه وا کردنداشت چشم نظر کردن ترانگی ات رامیان روضه چنان خیره ام از این همه بیدادکه گاه آه دعا می کنم فسانگی ات راقباله ی فدکت قلب پاره ی حسنت بودکه شرحه شرحه دهد شرح عاشقانگی ات را#مهرداد_مهرابیآذر۱۴۰۳ ادامه مطلب

غزل‌واره‌ی روزن‌ امید برای حضرت موسی بن جعفر سلام الله علیهباز هم دنیای دون در اشتباهی دیگر استباز در بند اسارت بی گناهی دیگر استناله‌ی خلصنی از زندان هارون می رسدناله‌ی مظلوم‌ها از جنس آهی دیگر استدر حصار تیغ‌ها می گفت میدان‌دیده ای...حبس در مطموره‌ها آوردگاهی دیگر استروزنی کو؟ تا بگوید روز آمد! شب رسید!روز این زندان چنان شام سیاهی دیگر استشاخه‌ی طوبی ز بار غصه ها از پا نشستاستخوان ساق پای او گواهی دیگر استروزن امّید ما در محبس دنیا توییکوکب اقبال ما از مهرِ ماهی دیگر استدر میان ذکرها و در ادامه مطلب

رود رود برای شهید جمهور؛ سیّدابراهیم رئیسیترک این دنیای محنت بار باری زود گفتیزود خیلی زود با دلدادگان بدرود گفتیصادقانه حرف هایت را به گوش ما رساندیروشن و شفاف از وضعیت موجود گفتیدر پی آبادی این سرزمین استان به استانبا امید و پشتکار از رونق و بهبود گفتیدشمنان داخلی را موعظه گفتی نگفتی؟گفتن از این حرف ها هر چند مشکل بود گفتیعهد کردی با خدا از درد این مردم بگوییآشکارا و نهان تا لحظه ی معهود گفتیباب میل این و آن هرگز سخنرانی نکردیتا مگر باشد خدا از دست تو خشنود گفتیگاه اگر در خطبه های خویش و فادامه مطلب

مثنوی غزل "کوه" برای حماسه ملت غیور ایران در جنگ با اسرائیلاز کینه‌ها گلوله گلوله که پر شدنداحیاگران شام سیاه ترور شدندکشتند سروهای روان را یکی یکیآن رودهای در جریان را یکی یکیغافل از اینکه رود نمی افتد از مسیرسرچشمه ی وجود نمی افتد از مسیرآن شب به هر طریق رها بارها دریغسویی نداشت دیده ی رادارها دریغناگاه در خلال همین اختلال‌هادر گرگ و میش شیر شدند این شغال‌هابرخاستند روی هوا ریزگردهاساماندهی شدند برای نبردهاپس پشّه های کنترل از راه دورشانبرخاستند و کند پدافند گورشانآن خائنین زیر مگس‌کش شتک ادامه مطلب

سعی نوپا برای اجتماع عظیم زائران اربعین حسینیبه شوق طوف مزار بلندبالاهازدند طایفه ی عاشقان به صحراهانبود هیچ کسی بند روی پا از شوقچو گردباد پی خاک پای لیلاهاشگفت واقعه ای! از تلاش پیر و جوان...عقب نماند در آن راه سعی نوپاهاسفر کدام سفر! کارگاه یک رنگیمیان همهمه گم می شدند پیداهادر آن مسیر زمین آسمان دیگر بودکه جاده بود چراغان ماه سیماهاچه سروها که ندیدم شکوفهِ بر! هر بارنگاه کردم در بین راه پیماهااگر چه داشت حقیقت هرآنچه می دیدمشبیه بود ولی بیشتر به رویاهاز شاخه های اجابت شکوفه می باریدسحر کادامه مطلب

منظومهٔ صبح سروده های مهرداد مهرابی داستان قبیله‌ی مجنون برای شهدای غواص کربلای چهارنُقل هر محفل است و هر مجلس نَقل اینگونه داستان‌هایینیست بین فسانه‌ها حتی از چنین نام‌ها نشان‌هاییبیشه‌ی شیر و رخش و جادوگر، عطش و اژدها و دیو سپیدخوان هفتم اگر چه طی شده بود پیش رو مانده بود خوان‌هایی!نامه‌ی شاه شاهنامه نبود قصه‌ی حشمت و حماسه نبودساخت این انقلاب دیگربار پهلوانان و قهرمان‌هاییهر یکی ماه هر یکی خورشید هر یکی چون ستاره سعد و سعیدکاروان کاروان روانه شدند سوی جبهه چه کاروان‌هایی!بعد از آنادامه مطلب

خوب‌ترین برای حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیهااز ساکنان عرش برین است فاطمهچندی اگر چه اهل زمین است فاطمهخاکی شده است چادر پر وصله اش ولیسدره‌نشین و صدر‌نشین است فاطمهاینگونه پر شکسته مبینش که ذکر اودر نشأتین حصن حصین است فاطمهپیراهن عروسی خود را شب زفافبخشید بی مضایقه! این است فاطمهدر چشم مرتضی بنشین تا که بنگریتنها نه خوب! خوب ترین است فاطمهجام‌جهان‌نماست عبارات مصحفشعمری امین روح الامین است فاطمهبی نام او چه داشت به جز غم دل علیآری که نام امّ بنین است فاطمه#مهرداد_مهرابیآذر۱۴۰۴ ادامه مطلب

فریده برای حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیهاشد سایه‌ی بزرگان در سایه‌ی تو روشنخورشید از نگاه پر مهر تو مبرهنبی تو چه بود دنیا غیر از اجاق سردیتو آمدی و جوشید این خاک در شکفتنآنچه به نام زن بود بی‌روح بود، تن بودتو آمدی و دادی معنا به واژه‌ی زنای رفعت فریده! در سایه‌سار لطفتدنیا گرفته ماوا عقبا گرفته مامناز فرط کند ذهنی ای مهر عالم‌آرابرخاست روبرویت گردی به نام دشمنهر شعر آبداری در مدح توست نارسگفتند اگر چه غرّا، در وصف توست الکنآن چاره یاب هرچه بیچاره کیست؟ جز توبیچاره تر ز هر چه بیچاره کیست؟ادامه مطلب

برای امیرالمومنین سلام‌الله علیه بار بهار بر سر دوش بلند توست پلکی بزن شکفتن این چشمه بند توست باب‌الهدی روایتی از پلک‌های تو‌ حبل‌المتین حکایت زلف کمند توست‌ اخمت خمیرمایه‌ی تلخاب‌های نار نوش‌آب کوثر آینه‌ی نوشخند توست دودی معطر آمد و شد آسمان پدید خورشید بذر شعله‌وری در سپند توست هر فکر طرفه‌ای ز خرد زاده می‌شود در زیر دین مذهب اندیشمند توست در عرش و فرش غیر خداوند ذوالجلال بر هر کسی که می‌نگرم مستمند توست آن آستان که در گذر قرن‌ها هنوز دارد دوام بارگه

مناجاتای دلیل راه هر چه رهنمونروشنی بخش شبستان درونانفس و آفاق جولانگاه توستاز کران تا بی کران درگاه توستهر دو عالم جلوه ی یک نام توهر زمانی وقت تو هنگام توباده و پیمانه و ساقی توییآنکه می ماند فقط باقی توییحق تویی، تنها تو می مانی و بسدیگران وهمند در پیش تو پسسایه ی مهرت مرا تنها کفیلمثنوی یاد تو بحرطویلای طبیب حاذقِ "ای کاش" منپرده پوش سیئات فاش منبر زمین و آسمان مسپارمانهم به دست این و آن مسپارمانای که داری ای همه تابندگی!کهکشان ها در مدار بندگی...نیّتم را دور از آفات کننیّتم را بهترین نیّات کنای عزیز مهربان! یاری نماخیر را با دست من جاری نماطاعتم را از منیّت دور کنغرق خود ای نور! غرق نور کندر نگاه خلق پر بارم مکنمن که می دانم چنان خارم، مکن!با خودت تنها مرا مشغول کننفس من را سکّه ی یک پول کن! کافری تاب و توانم برده استنفس من آری امانم برده استعمر اگر که مرتع شیطان شودعبد اگر که عبد نافرمان شودفاش این حرف نهانی بهتر استمردن از این زندگانی بهتر استعمر اگر بی توست جانم را بگیرزود راه کاروانم را بگیرای طبیب حاذقِ "ای کاش" منپرده پوش سیئات فاش منغار تاریک دلم را مشعلیروح ناپالوده ام را صیقلیکاش در دستان خود گُل داشتمکظم غیظی در تعامل داشتمدر کفم دل را چنان مصباح کنبین ما و خلق را اصلاح کنباز دل را میهمان نور کناز کمینگاه عذابت دور کندر بساط من به جز آهی نماندغیر احسانت مرا راهی نماندبسته شد گیرم در هر مأمنیتو محل آمد و رفت منی!بر کسی جز خود مرا مایل مکنریزه خوار عده ای سائل مکن! از فراق خود سیه پوشم مکنموسم پیری فراموشم مکن! ای طبیب حاذقِ "ای کاش" منپرده پوش سیئات فاش منخلعت خشنودی ات را تن کنمپشت بر افسون اهریمن کنمشک ندارم دوستم داری هنوزشرمسارم... دوستم داری هنوز#مهرداد_مهرادامه مطلب

برای امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریفصبحی که بی طلوع تو برخیزممانند یک غروب غم انگیزمآشفته در محاصره ی غم هابا یأس و جهل و نفس گلاویزمزخمی نیش عقربه ی ساعتدر آخرالزمان بلاخیزممانند کاسه های شکیباییاز تلخی فراق تو لبریزمدستم به دامنت که بهارانیمی پژمرم اگر که نیاویزممگذار مرد تجربه ها باشمیادم بده که از چه بپرهیزمعکست اگر چه نیست گلوبندمیادت همیشه هست دلاویزم***تا تیغ آفتاب به کف دارماز سایه ها برای چه بگریزم؟#مهرداد_مهرابیاسفند۱۳۹۹ ادامه مطلب

برای حضرت ابوطالب سلام الله علیهآیینه ای هم سنگ آیات مبینشبشکوه، در آیینه ها زیباترینشآیینه ای از نور که تکه به تکهکرده است از انوار عالم دست چینشیاللعجب! آمد ابوطالب که باشد...رحمت برای رحمت للعالمینش!بی هیچ پرسش، پاسخ لبیک سر دادپیش از غریو غربت هل من معینشبنیان مرصوصی که در عالم نمی کردجز غربت احمد غمی اندوهگینشروزی به گیسوی محمّد التجا بردآویخت پس از رشته ی حبل المتینشگفتند مشرک پارسایی را که چون مهرپیش از ظهور شرع روشن بود دینش!او ریشه های واژه ها در باورش بودمنظومه ی صبح است شعر راستینشبسپار دل! جز او امانتدارتر نیستوقتی امین مکه می داند امینشدر کودکی، در نوجوانی، در جوانیباشد تمام عمر پیغمبر رهینشاز پشت ابر رحمتی چون او بر آمدماهی که می خوانم امیرالمومنینشماهی که هر چه پرده های غیب پس رفتچیزی نمی گردید اضافه بر یقینشیاللعجب از شأن او! می پرورانددست خدا را در میان آستینشرمز سعادت را مکرّر ذکر می کردنام محمّد بود حرف واپسینش#مهرداد_مهرابیبهمن۱۳۹۹ ادامه مطلب

برای حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیهاعالم غبار قافله ی ارغوانی اشگل یادبود عمر کم زندگانی اشباید زبان دیگری از عرش آورندبا واژگان ما ننشیند معانی اشعقل زمین به رفعت او قد نمی دهددریا به حیرت آمده از بی کرانی اشنُه سال شاهد شرر کوه طور بودهرگز نبود صحبتی از لن ترانی اشآن مادری که علت ایجاد خلقت استسیراب می کند همه را مهربانی اشپیداتر از ابهت هر قله ی ستبرپژواک های زمزمه ی بی نشانی اشباید که بی مزار... تجلّی کردگارپروردگار وار ببین لامکانی اشوایا بر آن دیار که از مکر روزگاربی فاطمه ست جامعه ی آرمانی اشاز لرزه های مسجد و منبر خبر دهیددیدم توان محض پسِ ناتوانی اشدیدند روح بین دوپهلوی مصطفی سترحمی نداشتند به نام و نشانی اشمی سوخت از جهالت مردم به پشت درگُر می گرفت دست و دل باغبانی اش***هر دم به روی شانه ی مولا زیاد شد...تابوت از نحیفی زهرا، گرانی اش*#مهرداد_مهرابیسروده بهمن۱۳۹۶ویراسته دی۱۳۹۹*. تک و تنها، تک و تنها، چه کشیده ست علیاز سبک بودن تابوت خمیده ست علیسیدحمیدرضا برقعی ادامه مطلب

برای حضرت ام البنین سلام الله علیهاچه اشک ها که نباریده است! به یاد کرب و بلا هر آنگشوده چشم به هر سویی شکفته پنجره ی بارانکسی که خیمه زده هر روز به روی صورت قبری چندکسی که بیشتر از هر کس گرفته انس به قبرستانهمان که فاتحه ی ذکرش، همان که زمزمه ی فکرشهنوز سوره ی یاسین است هنوز سوره ی الرحمانکسی که ناله ی جانسوزش به قلب سنگ اثر داردکسی که گریه ی پرشورش شرر زده به دل مروانکسی که ساقی کوثر را، حسین؛ جان پیمبر راچهار رطل گران آورد، چهار جام بلاگردانهنوز مرثیه می خواند هنوز اشک می افشاندبه ایستادگی بی دست، به مشک بردن با دندانکدام بیت سرانجامی توان ختم سخن دارداز این به بعد ندارد شعر شبیه غصه ی او پایان#مهرداد_مهرابیاسفند۱۳۹۴ ادامه مطلب